Even hoopten we nog dat we vanaf Trogir een klein kustweggetje konden volgen in plaats van de drukke verkeersweg naar Šibenik. Maar dat kustweggetje is niet te vinden dus we wagen ons tussen het verkeer. Als Rienke opzij moet duiken voor een achteropkomende bus die weigert snelheid te minderen tot hij in kan halen, zijn we gelukkig bijna op het punt dat we volgens planning deze rotweg kunnen verlaten. We gaan de EV8 (EV=EuroVelo) volgen, het binnenland in tot we in Grebaštica weer op de kustweg komen.
Tot Gurstina is het te doen. Wel hellingen maar een goede en rustige weg. We moeten na een tijdje van die weg af om niet té diep het binnenland in te rijden. Ook nog verhard: beton, hier en daar kapot. Steviger klimmen. En dan: gravel. Een MTB-route.
De gravel wordt snel slechter: los spul waar je in opzij schuift, grotere stenen die soms onder je voorwiel uit knallen. We hebben er moeite mee; we zijn geen mountainbikers maar eenvoudige reisfietsers.
Dan ontdekt Rienke dat haar Garmin (voor de GPS) niet meer in de klem op het stuur zit. Verloren! Terug dus. Een kilometer; daar ligt hij! Hetzelfde stuk, een van de slechtste, nu voor de derde keer. Maar we doorstaan het, tot we eindelijk weer asfalt zien. Hoera!
Op een bankje bij een boerenschuur puffen we uit en wisselen we informatie uit met twee reisfietsers uit Zürich die ons tegemoet komen. Ze zijn absoluut niet tevreden over de route. Vaak te drukke wegen en geen alternatief. En de eilanden dan, vraagt Rienke, want we willen ook stukken over de mooie eilanden doen; Pag bijvoorbeeld? Ook slecht, niet aan te bevelen! We noemen ze de mopperzwitsers. De vrouw vraagt nog of er op de boot van Split naar Ancona, die zij ook willen nemen, wel een douche in de hut is.
In een bocht na de laatste lange klim opent zich ineens een schitterend vergezicht. Diep beneden de kust en de eilanden. Rienke wil op de foto als ze aan het dalen is, dáár zo, lukt dat? Ik blijf staan en probeer het.
Het is een lange afdaling en halverwege lijken we nog niet veel lager te zijn: daar in de diepte loopt de kustweg!
Zo komen we in Grebaštica, een stil kustplaatsje. We vinden er een prima appartement dat de helft kost van een hotelkamer. Hier blijven we morgen ook, besluiten we. Deze tweede fietsdag was meteen erg pittig, we moeten er even van bijkomen.
Rienke en Joos fietsen 