Heel Korčula

We beginnen te fietsen op de westpunt van het eiland Korčula, in het plaatsje Vela Luka waar we gisteren met de boot uit Split aangekomen zijn. We hopen in één dag de oostpunt te kunnen bereiken: de stad Korčula. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag. We hebben nog geen kilometer in de benen en er staan ons flink wat hoogtemeters te wachten.

Buiten Vela Luka gaan we meteen de heuvels in. Die zijn bebost: dit is een groen eiland. Langs de weg heten de cicaden ons luidkeels welkom. De temperatuur loopt op tot 28 graden, dat is ook even wennen.

Het volgende dorp is Blato. Niets bijzonders behalve wat kleine industrie die nog uit de Joegoslavische tijd dateert én een muurschildering met het portret van Ante Žanetic die hier geboren is. Ante wie? Nou, tijdens het EK van 1960 maakte hij zo’n indruk dat hij later verkozen werd in het “wereldelftal van de jaren ’60”. Samen met o.a. Di Stefano, Puskas en Pele!

Na Blato moet er wat meer geklommen worden en daarna uiteraard ook gedaald. Bij Smokvica beginnen de beroemde wijngaarden van dit eiland, in een heel langgerekt dal. Het landschap wordt alsmaar mooier.

Als we een lunchplek zoeken, zien we aan de rand van een wijngaard tussen de olijfbomen een tafeltje met stoelen staan. Ideale plek voor de lunch.

Na Čara krijgen we het mooiste deel van deze etappe: op zo’n honderd meter boven de zee volgen we de kust, tot we boven de kleine baai van Pupnatska Luka aan de voor ons best pittige klim naar Pupnat beginnen. In Pupnat beslissen we dan of we vandaag nog verder gaan.

Eenmaal in Pupnat twijfelen we niet meer. Naar de stad Korčula, op de oostpunt van het eiland, is het nog maar 15 km. en als we de hoofdweg nemen is het eigenlijk één lange afdaling. Doen we! En zo lukt het ons inderdaad om het hele eiland in één etappe te doorkruisen.

De stad Korčula is een laatmiddeleeuws Venetiaans steunpunt, op zich prachtig. Maar het is intussen een toeristische kattenkermis geworden; het seizoen is zowat voorbij en nóg is het er stervensdruk. De tegenstelling met Vela Luka, waar we vanmorgen vertrokken, is groot. Daar vond Rienke iets terug van de sfeer van de vakanties in Joegoslavië in de jaren ’60. Hier is het een soort voorportaal van Dubrovnik.