Een hart onder de riem

Dat het vandaag een zware etappe zou kunnen worden, wisten we wel. Na het vertrek uit Gudinje gaat het eventjes bergaf maar dan begint het klimmen. Door een woest gebied, tot hoog boven het meer van Shkodër, dat we de rest van de dag links diep beneden ons zien. De weg loopt tegen de flanken van de bergen en stijgt alsmaar door, soms erg pittig. We zijn al snel drijfnat van het zweet. De omgeving maakt wel veel goed, het is allemaal weer prachtig wat we om ons heen zien.

Rond lunchtijd hebben we nog maar achttien kilometer afgelegd. We eten wat brood met kaas langs de weg en vragen ons af of we de plannen moeten aanpassen. Is de grens met Albanië op deze manier vandaag wel haalbaar? En ook: kunnen we dit nog wel? Het kost ons toch wel veel moeite.

Als we weer opgestapt zijn, duikt er een kraam met een terras op: Livari viewpoint. We drinken er cola. Hé, daar stopt een reisfietser! Een jonge Engelsman. Compleet uitgewoond. Hij heeft het écht gehad, dit was zijn zwaarste etappe tot nu toe, veel zwaarder nog dan de klim naar 1000 meter vanuit de baai van Kotor. Daar komt zijn vriendin ook aan, al net zo uitgeput. Ze blijven vannacht hier (er zijn ook een paar hutjes), vanmiddag doen ze niets meer! O, gaan wij wel verder? Hoe dan? We vertellen hem over de “smokkelroute” die we willen nemen. Hij is nogal sceptisch maar wenst ons niettemin succes.

Wij fietsen ineens een heel stuk lichter. Dit waren jonge, sterke mensen, nog geen dertig jaar oud. Dan doen wij het verdomme toch niet zo slecht! Ze hebben ons echt een hart onder de riem gestoken.

We zijn nu snel bij de afslag naar Ckla, beneden aan het meer. Vandaar zou het dus mogelijk zijn om over die weg-in-aanleg de grens over te steken zonder twintig kilometer om te hoeven rijden door de bergen.

De afdaling naar Ckla is steil en lang. Wat als het niet lukt en we moeten terug?  We nemen beneden het doodlopende weggetje dat aan zou moeten sluiten op die weg-in-aanleg. Spannend. En dan zien we dit:

De weg BESTAAT! Het deel op het gebied van Montenegro is zelfs al geasfalteerd. We zoeven eroverheen en zijn snel bij de grens. Die lijkt eerst moeilijk te nemen:

Maar de man die daar aan het werk is helpt graag een handje bij onze illegale grensoverschrijding. Samen tillen we de fietsen en tassen over de barricade. Het lijkt erop dat men de boel hier echt dicht wil maken. Misschien zijn wij wel de laatsten die nog op deze manier de grens over kunnen.

Aan de Albanese kant is de weg nog verre van klaar. Je kunt er wel min of meer op fietsen.

Het eerste dorp in Albanië is Žogaj. Daar nemen we een hotelkamer aan het meer, voor twee nachten. De vissers trekken hun bootjes wat verder het land op: er komt slecht weer aan.

’s Nachts barst het verwachte onweer los en valt de elektriciteit uit. Wij slapen er heerlijk doorheen. We hebben Albanië gehaald!