Voormalige frontlijn

We zijn gisteren inderdaad in Zaton gebleven. Het weer was tot vroeg in de middag te slecht om te fietsen, daarna had gekund maar we vertrouwden het toch niet genoeg. Afgezien daarvan was het ook een erg fijn verblijf hier in hotel Adriana. Buitengewoon vriendelijke gastheer en -vrouw, rustig plaatsje, goed restaurant naast de deur. En vanmorgen vertrokken we met stralende zon.

In twee dagen naar Zadar, dat was de bedoeling. Vandaag tot Benkovac. Al vrij snel, bij Ciska Velika, begon het ons op te vallen: veel ruïnes van woonhuizen. Vaak niet eens zulke oude huizen. En kogelgaten in de gevels.

Hierna volgen we over een kilometer of tien een langgerekte helling: de weg stijgt of daalt nauwelijks, naar het noordoosten kijken we uit over een uitgestrekt dal. Ook hier veel verwoeste huizen. We komen door het dorp Vukšić. Aan onze linkerhand  een gebied waar het routeboekje waarschuwt: ‘mogelijk mijnenveld’. Natuurlijk blijven we op de weg.

Aan de andere kant van het uitgestrekte dal waar we de hele tijd over uitkijken begint de Kroatische Krajina, een streek waar het merendeel van de bewoners Servisch was. Was – want ze zijn vertrokken of verdreven. Aan het begin van de Kroatische oorlog (1991-1995) trokken het “Joegoslavische” leger en de strijdgroepen van de Krajina hier op naar de kust. In 1995 waren de verhoudingen omgekeerd: het Kroatische leger heroverde in een bliksemoffensief alle gebied tot aan de huidige Kroatisch-Servische grens. De meeste Servische Kroaten moesten weg.

In Benkovac valt het op dat veel huizen niet echt verwoest zijn maar wel onbewoond en vervallen. Hier hebben Servische Kroaten gewoond, denken we. Natuurlijk moeten we niet alles wat we zien interpreteren tegen de hierboven geschetste achtergrond. Maar wat hier allemaal gebeurd is, nog maar zo kort geleden!

Er is hier één ‘apartman’ en dat is vannacht nog vrij dus daar zitten wij in. Met een prima keuken, waar we ons eigen maal kunnen koken.