Waar vinden we onderdak?

Het verblijf in Apt heeft een dag langer geduurd dan gepland: ik (Joos) moest even uitzieken. Eerst leek het voedselvergiftiging maar na de extra nacht was alles weer in orde, dus op weg!  Nog een tijdje over de Véloroute du Calavon, het voormalig spoorlijntje, en dan de heuvels in. Boven de Luberon aan onze rechterhand hangen nog lage wolken maar recht voor ons verschijnt al veel blauw. Het wordt opnieuw een prachtige dag.

In Cereste lunchen we. De madame van restaurant L’Aiguebelle raakt danig van haar stuk als we alleen salade bestellen: “Mais c’est petit!” Ja maar met brood erbij precies goed. “Alors, c’est l’habitude…” verzucht ze. Zó kun je hier eigenlijk niet dineren… maar ja, fietsers.

Tussen de ansichtkaarten op het toilet zien we een heel fraai exemplaar hangen, met een citaat van Daniel Bensaïd: “Bien sûr nous avons eu davantage de soirées défaites que de matins triomphants…. Et à force de patience, nous avons gagné le droit précieux de recommencer”
(“Zeker, we hebben meer avonden gekend van nederlaag dan ochtenden van triomf… En door de kracht van het geduld hebben we het kostbare recht verworven om opnieuw te beginnen.”)

Het landschap wordt steeds mooier. Toch wel een verschil met wat je ziet vanaf die makkelijke Véloroute du Calavon. Wel een paar flinke hellingen, dat hoort erbij.

We willen (en kunnen, want onze conditie is nog in opbouw) niet verder dan Reillanne. Daar lijken genoeg overnachtingsmogelijkheden te zijn. Maar dat valt ter plekke tegen; zelfs het Office du Tourisme kan ons in eerste instantie niet helpen, alles is vol of niet te bereiken. “Eh… une nuit, c’est compliqué…”

Intussen voelt Rienke zich beroerd. Het lijkt exact hetzelfde als wat ik gehad heb. Van verder fietsen is nu helemaal geen sprake meer. Als we toch maar zelf langs willen gaan bij wat adressen van een lijstje dat we gekregen hebben, met op drie na alles doorgestreept, belt er juist een accomodatie terug. Chateau Pinet. De heuvel weer af die we eerder beklommen hebben!

Chateau Pinet klinkt duur maar dat valt mee. Het ‘kasteel’ is een enigszins verwaarloosd negentiende-eeuws bouwsel met een eenvoudige gîte ernaast die snel voor ons schoongemaakt wordt. Rienke gaat meteen naar bed. Eten zal haar vandaag niet lukken. Voor mij haalt de madame een pizza.