De gieren boven de Taag

Van Plasencia naar Trujillo is tachtig kolometer; iets teveel voor één etappe, wat ons betreft. Het is bepaald niet vlak en onze vriend de wind is ook vandaag weer druk bezig met ons sterker te maken. Halverwege Trujillo kunnen we overnachten.

De garage van de parador ligt boven de stadsmuur. Je moet met een heuse autolift naar beneden om op de hoogte van de doorgaande weg te komen. Daar is een doorbraak in de muur gemaakt, speciaal voor de parador.

Deze etappe kende twee gezichten. Het eerste stuk was niet zo leuk: over de EX208, samen met vrij veel verkeer (ook vrachtwagens), tegen de wind in en met een langgerekte 8% klim waar maar geen eind aan leek te komen.

Maar daarna! De doorsteek door het Parque Nacional de Monfragüe, de meest westelijke uitloper van de Sierra de Gredos (die van oost naar west door midden-Spanje loopt). Geen moeilijk klimwerk meer hier: we blijven wat op-en-neer gaan rond de 500 meter hoogte. De omgeving wordt steeds mooier: woest, met steile rotswanden en kloven en na elke bocht weer iets nieuws. “Hiervoor fiets je toch in Spanje”, glundert Rienke.

Het hoogtepunt komt meteen nadat we de bovenloop van de Taag overgestoken zijn: de  grilligste rotsformaties en de meeste gieren. Want dit is het domein van de monniksgieren en de vale gieren. Ik kan die twee niet uit elkaar houden maar we zien er een heleboel.

Als we het nationaal park weer uit zijn, dalen we geleidelijk naar het hotel waar we overnachten, Hotel Parque de Monfragüe, eenzaam gelegen precies halverwege Plasencia en Trujillo. Te groot en niet zo sfeervol maar voor ons nu wel geschikt. Morgen naar Trujillo – áls het weer dat tenminste toelaat. Voor de komende vier, vijf dagen wordt regen en onweer verwacht.