Het traject van Merida naar Zafra is in één dag te rijden maar dat zou dan wel een record-etappe worden met aan het eind een vrij idiote klim. Daar hebben we geen zin in. We knippen hem op in twee korte etappes.
De trouwe fietsen mogen weer uit het stinkende rommelhok van de garage. We rijden over de langste brug van het Romeinse rijk Merida uit.
Het is ideaal fietsweer: strakblauw, niet te warm, weinig wind. Eerst een km of vijf naar het westen om een kleine bergrug heen en daarna recht naar het zuiden. Zo goed als vlak. Om ons heen olijfbomen en wijnstokken tot aan de horizon. De druiven zijn natuurlijk allang geplukt; de olijfoogst begint nu. Dit landschap blijft onveranderd tot Alimendrejo.
In Alimendrejo slapen we in een groot hotel dat vooral voor groepsreizen wordt gebruikt. Een touringcar is van hier in anderhalf uur in Sevilla, waar de hotelprijzen meer dan drie keer zo hoog zijn. Het hotel ligt aan een rotonde met de weidse naam ‘Plaza de Extremadura’. Geen rustige plek maar wij slapen gelukkig aan de andere kant. Met romantisch uitzicht op het beton van een stadion.
Als we de volgende ochtend bij de koffie nog even naar de overnachtingsmogelijkheden in Zafra kijken staat ons de schrik om het hart: werkelijk elk hotel is volgeboekt. Ik bel er een stuk of zeven en inderdaad, allemaal completo! Tenslotte heeft een hostal voor pelgrims nog twee bedden voor ons, in een kamer voor vijf personen.
De etappe naar Zafra vertoont lange tijd hetzelfde beeld als gisteren: olijfbomen, wijnstokken, olijfbomen, wijnstokken. Wel komen er wat meer hellingen. We stijgen en dalen. Niet moeilijk. Als we koffie drinken in Los Santos de Maimona ontdekken we waarom de hotels vol zijn: maandag nationale feestdag van Spanje! De dag namelijk dat Columbus “Amerika ontdekte” zoals dat nog steeds heet. Een lang feestweekend dus.
Vóór Zafra krijgen we een pittige klim voor de kiezen. We moeten al snel van de fiets af. Wat verderop lukt het wel weer, met veel moeite
Het pelgrimshostal in Zafra zit in een klein (voormalig) klooster. We boffen, we hebben maar één kamergenoot. Een Duitse pelgrim die wel snurkt maar op acceptabel niveau. Het binnenplaatsje met de put is een van de mooiste plekken waar onze fietsen op al hun reizen hebben mogen staan.
Mooie route
Julie gaan als een speer. Met toch wel hindernissen. Valt het landschap mee?
Gek om tussen de feestvierders te zitten. En in het hele land protesten . Wat een contrast. Fietsgroetjes. Miekie en Jaap