Onze vriend de wind

In de ontbijtzaal van hotel Puente Romano hangen vermanende bordjes: niets mee naar buiten nemen! Ze kennen hier hun pappenheimers, die fietsers en wandelaars proberen altijd een lunchpakket mee te smokkelen. Vooral de “botertjes en jammetjes” zijn geliefd (en die nemen we natuurlijk toch een paar mee).

We verlaten Salamanca over een vrij drukke verkeersweg (flitsende achterlichten aan!) maar komen al na een half uur op een veel rustiger weg. Het landschap rondom is dor en leeg. Doodstil hier. We stijgen voortdurend, meestal geleidelijk maar soms even wat steviger. Het wordt snel warmer.

En we hebben flinke tegenwind! Ik denk aan de bekende spreuk voor lange-afstandfietsers: “De wind is altijd je vriend. Als je hem in de rug hebt maakt hij je sneller en als je hem tegen hebt maakt hij je sterker!” Vandaag doet hij erg zijn best om ons sterker te maken maar hij heeft nog veel werk met ons.

Lunchpauze een eindje van de weg af, bij een Romeinse mijlpaal, een milliarium. Er komen twee pelgrims langs sjokken. Die moeten nog 25 kilometer langs deze weg lopen tot ze in Salamanca zijn… Ah, zijn wij Dutch? Ze hebben al veel Nederlandse fietsers gezien.

We komen nu in zo’n gebied met kleine steeneiken. Stevige hekken ervoor: dit is het paradijs van de zwarte varkens. Maar we zien er niet één. We vrezen dat ze allemaal tot ham verwerkt zijn. Het eerste dorp waar we, pas na uren, door komen is Frades de la Sierra en daar verkondigen ze dat ze maestros corridors de jamón zijn.

Vóór Frades hebben we onverwacht lang moeten klimmen, we kwamen uiteindelijk op een hoogte van 1150 meter. Daarna was de afdaling naar Endrinal heerlijk. Het ‘hotel rural’ Racha aan het begin van dat dorp is aan te bevelen. De beste douche van Spanje en prima gegeten in de bar waar zoals dat hoort de hammen boven hangen.

We moeten wel even bijkomen. De eerste dag is nooit gemakkelijk. Maar we zijn heel  blij dat we nu eindelijk aan het fietsen zijn.