Vanmorgen weer een zoektocht naar ontbijt. Een behulpzame voorbijganger, die mij vergeefs van een bar ziet terugkomen, wijst ons de weg naar de beste plek voor desayuno: El Meson!
Als we Monesterio uit zijn, hoeven we tien kilometer niet te trappen. We suizen over de totaal verlaten N630 Andalusië binnen! Deze weg is uitstekend maar wordt niet meer gebruikt sinds de parallel lopende autoweg aangelegd is.
Na 25 km passeren we het eerste dorp in Andalusië, Santa Olalla del Cala. Daar willen we lunchen. Alles is dicht op één bar na die prima broodjes heeft. Ze hebben een paar wrakken van oude racefietsen buiten staan om de aandacht van fietsers te trekken.
Na Santa Olalla begint een prachtig maar wel wat lastiger traject: we gaan het Parque Natural Sierra del Norte in. Klimmen en dalen! In een rivierdal ziet Rienke een bever de berm in rennen. Is dit wel een omgeving voor bevers, vragen we ons af. De bever zal het zelf wel het beste weten.
Tegen vier uur bereiken we onze etappeplaats: Almadén de la Plata. Met zijn mooie rode toren, die we ons nog goed herinneren van negen jaar geleden. We hebben ons erop verheugd en ja, hij staat er nog even mooi bij.
Ook hier spreken we even met pelgrims die op weg zijn naar Santiago. Weer van het soort dat dertig tot veertig kilometer per dag doet. Het is al later op de middag maar ze lopen nog een kilometer of twaalf door, naar een dorp aan de noordrand van de Sierra! We hopen voor hen dat ze dat voor donker zullen halen.
Als je vanaf het zuiden naar Santiago loopt dan wordt 30 tot 40 km per dag normaal denk ik.
Maar bij deze temperaturen… Je moet spijkerhard zijn.
Prachtige beelden, we volgen het graag.
Die Rode toren was dat ooit een minaret?
Dat zou zo te zien wel kunnen maar nee, deze toren is rond 1900 gebouwd in de zg. neo-mudejarstijl. Zoals wij toen neo-romaans hadden, hadden ze hier neo-moors.