Ecija – en daarna weer stiltegebied – Rienke en Joos fietsen

Ecija is een absoluut hoogtepunt onder de Andalusische steden. We hadden er zelfs nog nooit van gehoord. De stad is toeristisch rustig – hier en daar zie je één – terwijl het oude centrum een overvloed aan prachtige torens, palacio’s en oude, stille straatjes te bieden heeft. Het archeologisch museum toont, in tegenstelling tot dat van Córdoba, wél schitterende Romeinse vloermozaïeken.

Het mozaïek ‘Bacchus schenkt de wijn aan de mensheid’. Dankjewel, Bacchus!

Recht tegenover het museum zien we een mooi terras en we hebben wel trek. Het blijkt haute cuisine te zijn. Punta de solomillo, Rienke met parmesano en ik pimienta. Lekker hoor.

Ecija heeft veel palacio’s. De signora van ons hotel heeft er op de stadsplattegrond zeven omcirkeld die we in een uurtje zouden “kunnen doen”. We kiezen er één uit om zorgvuldig te bekijken: het Palacio de Peñaflor (met aan de straatkant het langste balkon van Spanje).

Het langste balkon van Spanje. Midden achttiende eeuw.

Wat moeten die lui toch lange bovenbenen gehad hebben.

Patio van Peñaflor, met prachtige fontein

Uitzicht over de stad vanuit het Palacio de Peñaflor.

De volgende dag weer verder richting Sevilla. We hebben ontdekt dat de Via Verde een vervolg heeft naar Marchena: zo’n 45 km naar het zuidwesten. We hebben alleen onze twijfels over de kwaliteit van dat traject. Het begin ervan, even buiten Ecija, ziet er al niet best uit: niet meer dan een pad vol stenen, gaten en zelfs bomen erop. Goed voor wandelaars. We kiezen voorlopig maar voor de verkeersweg.

Toch moeten we na een paar kilometer wél naar de Via Verde, de verkeersweg gaat de verkeerde kant op. Maar nu is het een goede pista de grava: breed, redelijk vlak en onderhouden. Hij volgt een tijdje de vierbaans snelweg (herrie van razend verkeer!) maar draait dan weg daarvan. Al snel is het weer doodstil om ons heen.

De enige boom in de wijde omtrek. En een heel oude ook.

Deze via verde wordt duidelijk onderhouden. Het wegdek vertoont soms scheuren en gaten maar waar bijvoorbeeld de planken van een bruggetje kapot zijn heeft men hekken geplaatst.

Op delen van het traject loopt er een landweg langs de Via Verde die soms wat beter te berijden is. Hoewel we al die tijd maar twee auto’s zien wordt er wel ernstig gewaarschuwd als de twee wegen weer samen komen.

Al met al bereiken we mooi op tijd de volgende stad: Marchena. Hier houdt de Via Verde echt op. Eens kijken hoe we morgen verder gaan richting Sevilla.